Skip to content

Zakochany Szekspir i Teatr Szekspirowski. Warto!

Pamiętacie film z 1998 roku „Zakochany Szekspir”? Dostał 13 nominacji do Oscara, z czego w 7 kategoriach wygrywał. Widziałem go kilka razy, a teraz mieliśmy z Martą szansę zobaczyć jego adaptację teatralną. Teatr Szekspirowski nie tylko zachwycił nas swoim wnętrzem, ale i niesamowitą sztuką.

Do Teatru lubimy chodzić, choć jak można zauważyć częściej spotkacie nas w kinie. Ale Teatr Szekspirowski już od długiego czasu był miejscem, w którym bardzo chciałem obejrzeć jakiś spektakl. Obojętnie, co by to było. Traf chciał, że gdy my urlopowaliśmy w Gdańsku, teatr miał w swoim repertuarze sztukę bardzo lekką – „Zakochanego Szekspira”. Tego samego, który w 1998 roku rozbił bank z nagrodami – przypomnę, że dostał Oscary w następujących kategoriach: najlepszy film, aktorka pierwszoplanowa, aktorka drugoplanowa, scenariusz oryginalny, muzyka, scenografia, kostiumy. Marta była nim zachwycona, mi się on podobał, ale nie na tyle, żeby dać mu tyle nominacji i nagród (rywalizował m.in. z Szeregowcem Ryanem czy Cienką czerwoną linią). Od kilkunastu lat, można też „Zakochanego Szekspira” oglądać na deskach teatralnych – oczywiście na West Endzie, pewnie też na Broadwayu. No i u nas – w gdańskim Teatrze Szekspirowskim.

fot. Teatr Szekspirowski
fot. Teatr Szekspirowski
fot. Teatr Szekspirowski
fot. Teatr Szekspirowski

„Zakochany Szekspir” – recenzja

Miłość, walka z przeznaczeniem, burzliwe losy kochanków, kłótnie między teatrami, a wszystko osadzone w klimacie epoki elżbietańskiej. Zapraszamy na wielkie komediowe widowisko z wartką akcją, mnóstwem brawurowych pojedynków i dynamiczną zmianą ról.

Wszystko, co jest w tej zapowiedzi, jest też w spektaklu. Powiem tak – jest tego dużo więcej.

To na co od razu zwróciliśmy uwagę, to bardzo ładna scenografia – nawiązująca jednocześnie do teatru, ale też balkonu w pięknej posiadłości. Jest ona w pełni wykorzystywana przez aktorów. Co prawda, wiele z elementów scenografii było poukrywane, ale aktorzy sprawnie je przenosili, jakby to było naturalne dla bohaterów. Nie dostrzeżecie może tu prawdziwego, albo nawet w jakiś sposób zmontowanego konia. Aktorzy jeżdżą na ławce, ale… to i tak robi spore wrażenie, i w tamtych chwilach cała sala się śmiałą. Dlaczego? Bo dla każdego było to zrozumiałe i naturalne i wszyscy skupiali się na aktorach.

Aktorzy grają tu oczywiście pierwsze skrzypce. Michał Jaros wcielający się w Szekspira, może z wyglądu odstaje od filmowej wersji, ale swoim głosem i grą to wszystko nadrabia. Jest świetnym pisarzem. Podobnie Marta Herman, grająca główną bohaterkę Violę. Ale jak dla mnie, show skradają drugoplanowe postacie – grający Kita Marlowa Marek Tynda jest fantastycznym uzupełnieniem Szekspira i całej sztuki. Gra nawet lepiej niż pokazano Marlowa w filmie. Grzegorz Gzyl, znany aktor, świetnie pokazał postać Henslowe’a, Burbage w wykonaniu Roberta Ninkiewicza czy Ned Alleyn Piotra Biedronia. Każda z tych postaci została zagrana po mistrzowsku. A to nie wszystko, bo docenić trzeba całą obsadę!

fot. Teatr Szekspirowski
fot. Teatr Szekspirowski
fot. Teatr Szekspirowski
fot. Teatr Szekspirowski

Fantastycznie oddawali powagę sytuacji (zamknięcie teatru), ale znacznie częściej zabawną nieporadność i różne sposoby radzenia sobie z problemami. Byli zabawni, ale nie karykaturalni. Ludzie wybuchali śmiechem, gdy obserwowali jak Piotr Biedroń i Robert Ninkiewicz walczą na to, kto lepiej gra śmierć. Ludzie się wzruszali, gdy widzieli znaną przecież scenę śmierci Romea i Julii. Widownia żywo reagowała, a aktorzy często ją do tego inspirowali. Były też absurdy, ale nie wynikały one z gry, ale historii tamtych czasów – mężczyzna grający kobietę – no cóż.

Wielkie słowa uznania należą się też za stroje – przepiękne i oddające klimat epoki elżbietańskiej. Podobnie z muzyką i… tekstami. Bo te, oprócz nawiązań do filmu, bardzo zostały wzbogacone. Jak? Choćby tekstem, ze po tych deskach chodzili William i Kate. Albo niezwykła mowa o tym, że aktorzy nie są na usługach władzy.

Diamencikiem była rola… psa. A dokładnie buldożka francuskiego, który w czasie przerwy został wyprowadzony na dwór :). Gdy nas mijał, spojrzał z wyższością, jakby faktycznie był aktorem z teatru Willa Szekspira.

fot. Teatr Szekspirowski
fot. Teatr Szekspirowski

Niesamowite miejsce – Teatr Szekspirowski

Muszę o tym kilka słów napisać. Teatr Szekspirowski odwiedziłem kilka lat temu, podczas Blog Forum Gdańsk. Od tamtej pory byłem nim zachwycony. Moja ciekawość została już całkowicie zaspokojona po spektaklu. Siedzenie i oglądanie sztuki tak samo, jak robiono to kilkaset lat temu, to niesamowite przeżycie. Bycie tak blisko aktorów i oglądanie ich z różnych perspektyw. To robi wrażenie. I myślę, że najlepsze miejsca… to te przy scenie, gdy można prawie ich dotknąć, albo gdy często jesteśmy angażowani w sztukę.

Teatr Szekspirowski robi wrażenie i polecam go każdemu!

Zakochany Szekspirinfo ze strony Teatru
Produkcja na podstawie scenariusza Marca Normana & Toma Stopparda
Adaptacja (teatralna) Lee Hall
Muzyka Paddy Cunneen
Oryginalna produkcja Disney Theatrical Productions & Sonia Friedman Productions na West Endzie, w reżyserii Declana Donnellana, według projektu Nicka Ormeroda

Przekład: Małgorzata Semil
Reżyseria: Paweł Aigner
Scenografia: Magdalena Gajewska
Kostiumy: Zofia de Ines
Konsultacja układów szermierczych: Rafał Domagała
Inspicjent: Jerzy Kosiła

OBSADA:

Will Szekspir – MICHAŁ JAROS
Viola de Lesseps – MARTA HERMAN
Kit Marlowe – MAREK TYNDA
Philip Henslowe – GRZEGORZ GZYL
Hugh Fennyman – CEZARY RYBIŃSKI
Richard Burbage – ROBERT NINKIEWICZ
Królowa Elżbieta – MAŁGORZATA BRAJNER
Lord Wessex – GRZEGORZ OTRĘBSKI
Ned Alleyn – PIOTR BIEDROŃ
Edmund Tilney – PIOTR ŁUKAWSKI
Sam Gosse – MARCIN MIODEK
Niania – MAŁGORZATA ORACZ
Rozalinda – AGATA BYKOWSKA
Nol – PIOTR CHYS
Wabash – ZBIGNIEW OLSZEWSKI
John Webster – IGNACY BIAŁAS / BARTOSZ DWOJAKOWSKI
aktor Phillips – JERZY GORZKO
aktor Hemmings – MIROSŁAW KRAWCZYK
aktor Condell – MACIEJ SZEMIEL
Ralph Bashford – JAKUB NOSIADEK
oraz pies Tuman

Spektakl jest koprodukcją Gdańskiego Teatru Szekspirowskiego i Teatru Wybrzeże.

Zakochany Szekspir - 1998